جستجو

تاریخچه سونوگرافی (بخش دوم)

تاریخچه سونوگرافی (بخش دوم)
فروردین ۱۴, ۱۳۹۶

سیستم های تشخیصی زیرآبی سونار به منظور کار بر روی ناوبری در زیر آب توسط زیردریایی ها در جنگ جهانی اول و به خصوص پس از غرق شدن کشتی تایتانیک در سال ۱۹۱۲ توسعه داده شد. الکساندر بلم در وین، یک دستگاه اکوئی – صدایی زیرآبی در همان سال تولید کرد. اولین نمونه از این دستگاه توسط لوئیز ریچارد سون ساخته و در اداره ثبت اختراعات انگلیس ثبت شد، که این اتفاق یک ماه پس از غرق شدن کشتی تایتانیک صورت گرفت. سیستم سونار به صورت کاربردی برای اولین بار در ایالات متحده توسط یک دانشمند کانادایی با نام فسندن در سال ۱۹۱۴ طراحی و ساخته شد. سونار فسندن یک نوسانگر در حال حرکت و سیم پیچی شده است که نویزهای با فرکانس پایین ساطع می کند و سپس آنها را به یک پذیرنده برای گوش دادن به اکو می فرستد، این دستگاه قادر به تشخیص یک کوه یخ در زیر آب و از فاصله دو مایلی بود، اگر چه با فرکانس های پایین این دستگاه نمی توان جهت دقیق آن را تعیین کرد.

در مراحل بعدی در همین قرن شاهد اختراع دیودها و سه قطبی ها بودیم که به تجهیزات الکترونیکی این اجازه را می دهند که باعث توسعه در تجهیزات دستگاههای سونوگرافی شوند. دستگاه های اکوئی – صدایی با فرکانس بالا توسط کارهای فیزیکدان آمریکائی پل لانگوین و همچنین دانشمند روسی کنستانتین چیلوفسکی، که بعدا در فرانسه مقیم شد، توسعه یافتند. اختراعات ثبت شده این دانشمندان در فرانسه و ایالات متحده به ثبت رسید. آنها دستگاه خود را هیدروفن نامیدند. مبدل صوتی هیدروفن از کریستال های کوارتز نازک بین دو صفحه فلزی با فرکانس رزونانس ۱۵۰ کیلرهرتز تشکیل شده است. بین سال های ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ هیدروفن ها در فعالیت های پژوهشی بیشتر توسعه یافتند و به طور گسترده ای در قایق های آلمانی و زیر دریایی ها به کار رفتند. اولین نمونه شناخته شده از زیر دریایی های دارای هیدروفن و غرق شده مربوط به جنگ جهانی اول و در ماه آوریل سال ۱۹۱۶ در اقیانوس اطلس رخ داده است. هیدروفن های لانگوین پایه و اساس پیشرفت در سونارهای اکوئی- پالسی در سال های اخیر را تشکیل داده بودند. در میانه سال ۱۹۳۰ بسیاری از اقیانوس پیماها به نوعی از سیستم های نمایشی اکوئی- صدایی زیرآبی مجهز شدند.

ترجمه: دکتر شاکری

ارسال شده در سونوگرافی, مقالات توسط مرکز تصویربرداری دکتر شاکری | Tags: